Γενικές Αρχές & Μετεγχειρητικές Οδηγίες

Προσθετική...

Είναι η επιστήμη που ασχολείται με την τεχνητή αντικατάσταση εξωτερικών μερών του ανθρώπινου σώματος, σε περιπτώσεις ακρωτηριασμών ή εκ γενετής ανεπάρκεια άκρων. Η Προσθετική καθίσταται στον τομέα επιστήμης, της Εμβιομηχανικής, η οποία περιλαμβάνει την έρευνα και ανάλυση του ανθρώπινου συστήματος (μύες, σκελετός, και νευρικά συστήματα), με σκοπό να συνεισφέρει στον κλάδο της βιοιατρικής. Πρόθεση είναι το μέσο που χρησιμοποιείται χαρακτηριστικά, για να αντικαταστήσει όσο το δυνατόν περισσότερο, το μέρος του σώματος που χάνεται σε περιπτώσεις:

  1. Περιφερειακής αγγείο-κυκλοφορικής ανεπάρκειας (62%)
  2. Aτυχήματος (26%)
  3. Καρκίνου (6%)
  4. Εκ γενετης ανεπάρκειας άκρων (1%)
  5. Μολυσματικής ασθένειας (5%)

paidia1Στην ιδανική περίπτωση, μια πρόθεση θα πρέπει να είναι άνετη στην εφαρμογή της, να μπορεί ο ασθενής να την εφαρμόζει και να την αφαιρεί εύκολα από το σώμα του, να κατασκευάζεται από ελαφρύ και ανθεκτικό υλικό και να έχει ένα ευχάριστο αισθητικό αποτέλεσμα.

Ο προσθετικός αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κλινικής ομάδας (γιατροί, φυσίατροι, φυσιοθεραπευτές, νοσηλευτές) και ασχολείται με τη μέτρηση, δημιουργία, κατασκευή και προσαρμογή ενός τεχνητού άκρου (πρόθεσης). Ο προσθετικός συντελεί και διαδραματίζει ένα πρωταρχικό ρόλο στη σωστή αποκατάσταση των ακρωτηριασμών. Επιτυχία στην αποκατάσταση θεωρείται η εξασφάλιση της κοινωνικής ευημερίας των ασθενών, μέσω της προσφοράς των απαιτούμενων υπηρεσιών.

Εισαγωγή

Η προσθετική αποκατάσταση σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να ξεκινήσει ακόμη και προτού εκτελεσθεί ένας ακρωτηριασμός. Ο ασθενής θα πρέπει να έχει ενεργητικό ρόλο σε όλες τις φάσεις αποκατάστασης, ακόμη και στις προεγχειρητικές, καθώς μια τέτοια χειρουργική επέμβαση, πολλές φορές προϋποθέτει τη συγκατάθεση του ιδίου. Εφόσον λοιπόν κατανοήσει τις δυνατότητες που θα έχει μετά από έναν πιθανό ακρωτηριασμό, θα μπορέσει να καταλήξει στην πιο λογική απόφαση για τη βέλτιστη αποκατάσταση της υγείας του. Το κλινικό προσωπικό της εταιρίας μας, συχνά καλείται σε αυτό το πρωταρχικό στάδιο, να παίξει το συμβουλευτικό ρόλο, αναλαμβάνοντας να εξηγήσει επακριβώς τις τεχνικές διαδικασίες, το χρονικό διάστημα αποκατάστασης, καθώς και τα επίπεδα λειτουργικότητας, που μπορούν να επιτευχθούν με την ολοκλήρωση της διαδικασίας.

Μερικά από τα ερωτήματα που γεννιούνται στους ασθενείς και θα πρέπει να απαντηθούν από τις πρώτες κι όλα επαφές, είναι τα εξής:

Ποια επίπτωση θα έχει ο ακρωτηριασμός για το υπόλοιπο της ζωής μου;

Στόχος για κάθε ασθενή είναι να ξανακερδίσει τη ζωή που είχε πριν τον ακρωτηριασμό. Πολλοί πιστεύουν πως αυτό δεν είναι εφικτό, όμως δεν είναι αλήθεια. Ένας άνθρωπος με ακρωτηριασμό δεν σημαίνει ότι πλέον δεν μπορεί να ασχολείται με τις συνήθειες που είχε έως τώρα. Απλώς δεν μπορεί να τις εκτελεί με τον ίδιο τρόπο. Εξακολουθεί να δραστηριοποιείτε με τις περισσότερες από αυτές, όμως θα πρέπει να μάθει να τις εκτελεί με έναν διαφορετικό τρόπο. Εξοπλίζοντας τον ασθενή με μια τεχνικώς αποδεκτή πρόθεση, τον βοηθούμε να επιστρέψει στις καθημερινές του ενασχολήσεις, πιο φυσιολογικά.

 

Πως μπορεί να αντιμετωπισθεί καλύτερα η συγκεκριμένη μου απώλεια;

Ο ακρωτηριασμός είναι ένα από τα πιο συναισθηματικά και τραυματικά γεγονότα, που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικός ο χρόνος που χρειάζεται για να παλέψει με την απώλεια του και να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις καθημερινές πρακτικές δυσχέρειες. Ωστόσο με μια ομαδική αντιμετώπιση από την πλευρά του ιατρικού προσωπικού, του προσθετικού και της οικογένειας, οι αρνητικές επιπτώσεις μπορούν να ελαχιστοποιηθούν και να τονιστούν τα θετικά οφέλη.

Ποια θα είναι η ασφαλιστική μου κάλυψη;

Η εταιρία μας αναλαμβάνει να ενημερώσει το ποσοστό κάλυψης που έχει κάθε ασθενής, από τον ασφαλιστικό του φορέα και το χρονικό διάστημα, στο οποίο δικαιούται νέα κατασκευή ή επισκευή στην υπάρχουσα. Επίσης σας ενημερώνουμε για τα γενικότερα προνόμια που παρέχονται από την Πρόνοια.

Ποιο θα είναι το επίπεδο λειτουργικότητας μου μετά την αποκατάσταση;

Προτεραιότητά μας είναι να βοηθήσουμε τον ασθενή να ανακτήσει το επίπεδο λειτουργικότητας που είχε προ χειρουργείου, είτε αυτό είναι να επιστρέψει ενεργά και πάλι στον εργασιακό του χώρο, είτε να έχει στο σπίτι του και στις καθημερινές του δραστηριότητες την επιθυμητή ανεξαρτησία. Εάν ο ακρωτηριασμός προκύψει μετά από μία χρόνια πάθηση, στόχος μας είναι να βοηθήσουμε τον ασθενή να ανακτήσει ακόμη υψηλότερο επίπεδο λειτουργικότητας, από αυτό που βίωνε πριν εγχειριστεί.

Όσο το δυνατόν συντομότερα τεθούν οι απαντήσεις στη διάθεση του ασθενούς, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να δημιουργηθούν αρνητικές συναισθηματικές επιδράσεις, οι οποίες μοιραία θα επιφέρουν επιπλοκές και θα χρονοτριβήσουν τις φάσεις αποκατάστασης.

Το χρονικό διάστημα, που μεσολαβεί μεταξύ του ακρωτηριασμού και της αρχικής προσθετικής εφαρμογής, είναι μεταβλητό για κάθε ασθενή. Συνήθως κυμαίνεται μεταξύ 6 έως 8 εβδομάδων. Σε αυτό το διάστημα θεωρείται αναγκαία η συμβολή και της φυσιοθεραπευτικής αγωγής, που έχει τρεις πρωταρχικούς σκοπούς:

Διατήρηση/βελτίωση της μυϊκής κατάστασης

Διατήρηση πλήρης κινητικότητας του υπολειπόμενου άκρου

Μείωση μετεγχειρητικού οιδήματος και διαμόρφωση του κολοβώματος

Προσθετική αποκατάσταση

Είναι σημαντικό να ξεκινήσει η διαδικασία της αποκατάστασης, το συντομότερο δυνατό, γιατί έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες για μεγαλύτερη επιτυχία. Αντιθέτως μια μεγάλη καθυστέρηση αυξάνει το ποσοστό διαφόρων σωματικών και ψυχικών επιπλοκών, όπως μυϊκές συσπάσεις, γενική ατονία, ακόμη και κατάθλιψη.

Η προσθετική αποκατάσταση διαιρείται σε δύο (2) φάσεις: τη μετεγχειρητική φάση, που είναι ο χρόνος μεταξύ της χειρουργικής επέμβασης και της εφαρμογής τεχνητού μέλους, (βεβαίως εδώ συμπεριλαμβάνεται και η απόφαση μη εφαρμογής τεχνητού μέλους), και την προσθετική φάση, η οποία αρχίζει με την κατασκευή του προσωρινού τεχνητού μέλους και διαρκεί μέχρι την παράδοση του τελικού μέλους.

 

Προσωρινό μέλος

Εφαρμόζεται κυρίως σε ακρωτηριασμούς κάτω άκρου και όπως προκύπτει, από την ονομασία του, θα εφαρμοστεί στον ασθενή προσωρινά για να βοηθήσει στη φάση αποκατάστασης. Ακριβώς επειδή το υπολειπόμενο άκρο (κολόβωμα) τείνει να αλλάζει σχήμα και όγκο για κάποιο διάστημα μετά το χειρουργείο, στη συγκεκριμένη φάση, το προσωρινό μέλος θα προσφέρει την απαιτούμενη κινητικότητα για τον ασθενή, στο συγκεκριμένο μεταβατικό στάδιο.

Η κατασκευή του προσωρινού μέλους θα ξεκινήσει εφόσον τα ράμματα έχουν αφαιρεθεί και ένα μεγάλο ποσοστό οιδήματος έχει υποχωρήσει. Ο προσθετικός παίρνει τις απαραίτητες μετρήσεις με γύψινο εκμαγείο και ολοκληρώνει τμηματικά την πρόθεση. Το προσωρινό μέλος θα χρησιμοποιηθεί από τον ασθενή για περίπου 5-7 εβδομάδες. Σε αυτό το διάστημα ο ασθενής είναι σε συνεχή επαφή με τον προσθετικό του, για τις απαραίτητες προσαρμογές στη θήκη του, καθώς το οίδημα θα υποχωρεί. Ο ασθενής θα πρέπει να ακολουθεί τις οδηγίες περίθαλψης του κολοβώματος και να μην αμελεί τις ασκήσεις στο σπίτι. Για τη βελτίωση της ιδιοδεκτικότητας, της ισορροπίας, αλλά και της μυϊκής κατάστασης του, θα πρέπει βαθμιαία να αυξάνει τα επίπεδα έντασης, ιδιαίτερα μετά την εφαρμογή της προσωρινής πρόθεσης.

Για να ξεκινήσει η κατασκευή της προσωρινής πρόθεσης, θα πρέπει το κολόβωμα να έχει αποκτήσει ένα όσο το δυνατόν σταθερό μέγεθος. Επειδή εξακολουθεί να “μαζεύει” ακόμη και μετά την εφαρμογή της τελικής πρόθεσης, όσο σταθερότερο είναι, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το διάστημα καλής εφαρμογής της θήκης. Μέλημα μας, η άρτια εφαρμογή του μέλους σε όλα τα στάδια αποκατάστασης, είτε αυτό είναι για το προσωρινό μέλος, είτε για το τελικό.

Μετεγχειρητικές επιδέσεις

Προστατεύουν τη χειρουργική τομή, ενώ συγχρόνως ελέγχουν το μετεγχειρητικό οίδημα του κολοβώματος. Ο έλεγχος οιδημάτων είναι κρίσιμος, καθώς ένα ανεξέλεγκτο οίδημα μπορεί να προκαλέσει ανυπόφορο πόνο και να χρονοτριβήσει την αποκατάσταση. Η μετεγχειρητική επίδεση μπορεί να είναι άκαμπτη, μέτριας συμπίεσης, ελεγχόμενη ή μαλακή.

Κατόπιν οδηγιών, από το θεράποντα ιατρό, αμέσως μετά τη χειρουργική επέμβαση εφαρμόζεται ένας ελαστικός επίδεσμος μέτριας συμπίεσης. Τις πρώτες ημέρες παραμονής του ασθενούς στο νοσοκομείο θα πρέπει να αντικαθίσταται σε τακτά χρονικά διαστήματα, διότι με τη συχνή χρήση χάνει την απαιτούμενη ελαστικότητά του. Το νοσηλευτικό προσωπικό κατευθύνει τον ασθενή ή τους συγγενείς του, για τη σωστή εφαρμογή του επιδέσμου. Στη συνέχεια και εφόσον έχει επουλωθεί το τραύμα, η επίδεση μέτριας συμπίεσης αντικαθίσταται με ελαστικές κάλτσες κολοβώματος.

Οι ελαστικές κάλτσες είναι εύκολο να φορεθούν και έχουν εξίσου την ίδια αποτελεσματικότητα με την ελαστική επίδεση, όσον αφορά τον έλεγχο του οιδήματος. Η εφαρμογή τους θα πρέπει να γίνει, αφότου κοπούν τα ράμματα και σταματήσει η αποξήρανση του κολοβώματος. Πλέκονται με ενισχυμένη κλωστή, έχουν σχήμα κωνικό ή κυλινδρικό και διατίθενται σε διάφορα μεγέθη, για την εφαρμογή τους, σε κνημιαίους ή μηριαίους ακρωτηριασμούς. Δεδομένου ότι ο όγκος του κολοβώματος θα μειωθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, πολλές φορές ο ασθενής προμηθεύεται με κάλτσα μικρότερου μεγέθους.

Εξέταση ασθενούς

Είναι πολύ σημαντικό για τον προσθετικό να βρεθεί κοντά στον ασθενή, όσο το δυνατόν συντομότερα μετά το χειρουργείο. Μία πρώτη εξέταση θα βοηθήσει στην αξιολόγηση του ασθενούς και στην επιτυχημένη αποκατάσταση του. Παράλληλα θα τον προετοιμάσει με τη χρήση του προσθετικού μέλους και θα του δώσει ορισμένες ασκήσεις εκγύμνασης για το σπίτι. Είναι η στιγμή που προσθετικός και ασθενής ξεκινούν να χτίζουν μια προσωπική σχέση εμπιστοσύνης, που θα διαρκέσει για μια ζωή. Σε κάθε περίπτωση ο ασθενής θα πρέπει να νιώθει άνετα με τον προσθετικό του, να μιλάει σε αυτόν ανοιχτά για τις ανησυχίες του και να νιώθει πως θα συμμετάσχει ο ίδιος και το τεχνικό προσωπικό, για την καλύτερη λύση στο πρόβλημά του.

Ο προσθετικός με την εμπειρία του εκτιμά τη γενική κατάσταση του ασθενούς (παθολογική και ψυχολογική), την ισορροπιστική ικανότητά του ( με ή χωρίς υποβοήθημα), τη μετακίνηση του και αξιολογεί την πρόοδο αποκατάστασής του. Είναι παράγοντες που θα βοηθήσουν να κατηγοριοποιήσουμε τον ασθενή με βάση τα επίπεδα δραστηριότητας (Κ1, Κ2, Κ3, Κ4), που εκτιμάται ότι θα επιτύχει με την ολοκλήρωση της αποκατάστασης.

Επίπεδα Δραστηριότητας

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Κ1: (Βαδιστής εσωτερικού χώρου) Ο ασθενής έχει την ικανότητα χρήσης της πρόθεσης, με χαμηλή ταχύτητα σε επίπεδο έδαφος, για λόγους μετακίνησης. Ο χρόνος και η απόσταση που μπορεί να διανύσει περιορίζονται πολύ εξαιτίας της γενικότερης παθολογικής κατάστασής του. Στόχος: Η αποκατάσταση της ικανότητας του ασθενούς, να σταθεί και να κινηθεί περιορισμένα, σε εσωτερικούς χώρους.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Κ2: (Περιορισμένος βαδιστής εξωτερικού χώρου) Ο ασθενής έχει τη δυνατότητα να κινείται αργά με την πρόθεση και να αντιμετωπίζει περιβαλλοντικά εμπόδια, όπως κράσπεδα, σκάλες και ανώμαλο έδαφος. Ο χρόνος και η απόσταση που μπορεί να διανύσει, περιορίζονται εξαιτίας της γενικότερης παθολογικής κατάστασής του. Στόχος: Η αποκατάσταση της ικανότητας του ασθενούς, να σταθεί και να κινηθεί σε εσωτερικούς, αλλά και εξωτερικούς χώρους.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Κ3: (Βαδιστής εξωτερικού χώρου)

Ο ασθενής έχει τη δυνατότητα να κινείται με την πρόθεση σε μεταβλητό ρυθμό και συγχρόνως να αντιμετωπίζει τα περισσότερα περιβαλλοντικά εμπόδια. Έχει τη δυνατότητα να κινείται σε ανοικτούς χώρους και μπορεί να ασχοληθεί με επαγγελματικές δραστηριότητες που όμως δεν εκθέτουν την πρόθεση σε μηχανικές απαιτήσεις, άνω του μέσου όρου. Στην Κ3 περιλαμβάνονται επίσης, εκείνοι, οι οποίοι έχουν αυξημένη την ανάγκη για ασφάλεια, λόγω δευτερογενών συνθηκών (πρόσθετα μειονεκτήματα, ειδικές συνθήκες ζωής) σε συνδυασμό με μέτριες προς υψηλές δραστηριότητες κινητικότητας. Στόχος: Η αποκατάσταση της ικανότητας του ασθενούς, να περπατήσει και να κινηθεί χωρίς περιορισμούς, σε εσωτερικούς χώρους, αλλά και με ανεπαίσθητους περιορισμούς σε εξωτερικούς χώρους.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Κ4: (Βαδιστής εξωτερικού χώρου με ιδιαίτερα αυστηρές απαιτήσεις)

Ο ασθενής έχει τη δυνατότητα να περπατά όπως ένας βαδιστής κατηγορίας Κ3. Ο χρόνος και η απόσταση που μπορεί να διανύσει δεν έχουν περιορισμό. Επιπλέον, λόγω των υψηλών λειτουργικών απαιτήσεων, η πρόθεση πρέπει να διατηρεί ένα υψηλό επίπεδο σε κραδασμούς, τεταμένες καταστάσεις και περιστροφές.Στόχος: Η αποκατάσταση της ικανότητας του ασθενούς να περπατήσει και να κινηθεί χωρίς περιορισμούς σε εσωτερικούς και εξωτερικού χώρους, χωρίς  περιορισμούς,

Εξέταση Κολοβώματος

Εξετάζουμε το κολόβωμα προκειμένου να διαπιστώσουμε τις μυϊκές του δυνατότητες, την ανατομία του, το εύρος κίνησης της άρθρωσης και καταγράφουμε τις ανεκτικές και μη σε φόρτιση περιοχές. Εκτιμούμε την ισορροπιστική ικανότητα του ασθενούς και συνυπολογίζουμε πιθανές αλλεργίες, για την επιλογή των υλικών. Η εξέταση κολοβώματος είναι πολύ σημαντική και χρειάζεται επαναλαμβανόμενες δοκιμές και ακριβείς μετρήσεις, για τη σωστή κατασκευή της προσθετικής θήκης.

Κατασκευή Μόνιμου Μέλους

Εφόσον έχει υποχωρήσει το οίδημα του κολοβώματος και η βάδιση του ασθενούς έχει προοδεύσει, είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε στην κατασκευή του μόνιμου τεχνητού μέλους. Η πρόθεση κατασκευάζεται μερικώς ή ολοκληρωτικώς από την αρχή, ανάλογα με την κάθε περίπτωση. Οπωσδήποτε θα χρειαστεί νέο γύψινο εκμαγείο από το κολόβωμα, διότι η περίμετρος αυτού έχει αλλάξει. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις συνίσταται ακόμη και η χρησιμοποίηση νέων τύπων αρθρώσεων.

Καλούμεθα να δημιουργήσουμε ένα τεχνητό μέλος, το οποίο προσφέρει στον ασθενή, άνετη βάδιση και ασφαλή στήριξη, σε όλες τις καθημερινές του δραστηριότητες και συγχρόνως είναι αισθητικά αποδεκτό. Η πολυετή εμπειρία μας έχει αποδείξει ότι η βέλτιστη αποκατάσταση παρέχεται εφόσον υπάρχει επιστημονικότερη συνεργασία. Η αναγκαιότητα αυτής, της συνεργασίας θεμελιώνεται κυρίως στη διαπίστωση ότι το βασικό εξάρτημα στις προθέσεις κάτω άκρων δεν είναι άλλο από την επιφάνεια κολοβώματος (stump- socket interface) και την προσθετική θήκη, κάτι στο οποίο συμβάλλει τόσο η χειρουργική όσο και η προσθετική σκοπιά. Εάν τελικός στόχος του χειρουργού είναι η δημιουργία ενός χρήσιμου και λειτουργικού κολοβώματος, αρχικός στόχος του προσθετικού είναι η δημιουργία μιας χρήσιμης και λειτουργικής θήκης, για την ανάρτηση της πρόθεσης.

Για την τελέσφορη λειτουργία της πρόθεσης και την αποτελεσματική μεταβίβαση όλων των φορτίων, οφείλουμε να εξασφαλίσουμε στη θήκη του κολοβώματος κατάλληλες διαστάσεις και συνθήκες με λειτουργική πρόσφυση. Απαιτείται επίσης, η χρησιμοποίηση κατάλληλων μηχανισμών αρθρώσεων και πέλματος με σωστή μηχανική απόκριση. Καθοριστικές είναι επίσης, οι ρυθμίσεις στην εμπροσθοπίσθια και μεσοπλάγια ευθυγράμμιση, όπως και η τελική αισθητική αρτιότητα της κατασκευής.

Αναφορικά με την καλαισθησία της πρόθεσης, μπορούμε να εφαρμόσουμε αφρώδες κοσμητικό κάλυμμα ή γάντι σιλικόνης στην απόχρωση του δέρματος του κάθε ασθενούς. Η πολύχρονη παρουσία μας στο χώρο της προσθετικής αποκατάστασης και η συνεχής εξέλιξη μας, σε συνδυασμό με τη βελτίωση της τεχνολογίας, παρέχει τη δυνατότητα κατασκευής πολύ εξειδικευμένων προθέσεων και προσφέρει στον ασθενή ένα μεγάλο πλεονέκτημα, όσον αφορά την επιτυχή αποκατάσταση. Στόχος είναι να εξασφαλιστούν τα απαιτούμενα μέσα εξυπηρέτησης, ώστε να διευκολυνθεί η καθημερινή ζωή του, και μέσω της ενδυνάμωσης, να αποκτηθεί η μέγιστη αυτονομία και κοινωνική ευημερία. Η εταιρία μας παρέχει την απαιτούμενη εκπαίδευση βάδισης στον ασθενή (κινησιολογία), με σκοπό την επαναφορά της ισορροπιστικής του ικανότητας, μέσω της ενδυνάμωσης του μυϊκού συστήματος και της βελτίωσης της φυσικής κατάστασης.

Εκπαίδευση Βάδισης


Για τη φυσιολογική βάδιση του ασθενούς, δεν επαρκεί η επιτυχημένη κατασκευή ενός τεχνητού μέλους. Είναι σημαντικό, να εκπαιδεύσουμε τον ασθενή, σε μια πειθαρχημένη βάδιση με το προσθετικό μέλος. Συχνά, δεν δίνεται η απαραίτητη προσοχή στην εκπαίδευση βάδισης του ασθενούς, έχοντας σαν αποτέλεσμα, μια βάδιση με μεγάλους περιορισμούς, που συγκλίνει αρκετά από τη φυσιολογική. Η εκπαίδευση προϋποθέτει ασκήσεις εκγύμνασης, για την ενδυνάμωση και ευελιξία του ασθενούς. 

Αρχικά, τοποθετούμε τον ασθενή σε ένα δίζυγο και του ζητούμε να πραγματοποιήσει μια απλή ορθοστάτηση. Είναι μεγάλη πρόκληση για τον ίδιο, να μπορέσει να σταθεί στα δυο του πόδια, με την εφαρμογή του τεχνητού μέλους. Εφόσον επιτύχει τον έλεγχο του βάρους επάνω στην πρόθεση, θα μπορέσει σιγά-σιγά να ανακτήσει την ισορροπία του. Στη συνέχεια, ξεκινά κάνοντας μικρά και σταθερά βήματα, στηριζόμενος, όμως πάντα από τις μπάρες. Παράλληλα, το εξειδικευμένο προσωπικό της CRC, εστιάζει σε ασκήσεις ενδυνάμωσης και βελτίωσης της ιδιοδεκτικότητας.

Κατόπιν, ο ασθενής πρέπει βαθμιαία να αυξάνει τα επίπεδα κινητικότητας, ώσπου να νιώθει έτοιμος να βαδίσει χωρίς κάποιο βαδιστικό υποβοήθημα. Η εκπαίδευση βάδισης χαρακτηρίζεται ως ενα εξατομικευμένο πρόγραμμα, όμως η χρήση της βακτηρίας στις περισσότερες περιπτώσεις είναι απαραίτητη. Η βακτηρία χρησιμοποιείται πάντα στην αντίπλευρη μεριά, του προσθετικού μέλους και κινείται παράλληλα με αυτό. Όταν ο ασθενής αφήσει τη βακτηρία, είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από κάποιον, για κάθε ενδεχόμενο. Υποβασταζόμενος, ο ασθενής νιώθει ασφάλεια, έχει καλύτερη ισορροπία και ενθαρρύνεται.

Τέλος, ο ασθενής χρειάζεται να κάνει μεγάλη πρακτική εξάσκηση μόνος του, σε ασφαλή και οικεία περιβάλλοντα (σπίτι, εργασία) για αυτόν. Είναι σημαντικό, οι χώροι να προσαρμοστούν στις ανάγκες του ασθενούς, διευκολύνοντας έτσι την ασφαλή βάδισή του. Ο ασθενής θα αποκτήσει την απαιτούμενη κινητικότητα, βελτιώνοντας την αυτοπεποίθηση του, στις κοινωνικές δραστηριότητες. Στόχος, η ελεύθερη βάδιση του ασθενούς, με μέγιστη αυτονομία, χωρίς λειτουργικούς περιορισμούς.